"Ο Υιος του Νειλου" στο Music Society - "Η Καλη και H Αναποδη - Betwixt & Beetween" με την Αλεξανδρα Θανελλου

0 Comments


Την Πέμπτη 29/9/2016 στις 20:30-22:00  συνομιλώ  με την Αλεξάνδρα Θανέλλου στο Music Society web Radio ( www.musicsociety.gr)  με αφορμή το μυθιστόρημα  «Ο Υιός του Νείλου».

Έχοντας παρέα όμορφες μουσικές που θα πλαισιώσουν τη συζήτηση μας επί του βιβλίου και όχι μόνο. Οι  μουσικές πάντως θα παραπέμπουν σε  εικόνες του βιβλίου,  σε μουσικές που με συντρόφευαν κατά τη συγγραφή του, αλλά και σε μουσικές που μας στοιχειώνουν έτσι κι αλλιώς. 

Μέχρι τότε, πάρτε μια γεύση από ένα απόσπασμα με την μουσική συνοδεία του. 





Απόσπασμα σελ: 273 - 276
«Μα τι έχει πια αυτός ο Πίτερ  Μπόουλ που όλες τον κυνηγούν;» αναρωτήθηκε η σερβιτόρα, παίρνοντας την κάρτα μου.

Η αντίδραση αυτή έκανε εμένα και τον Τζουζέπε να γελάσουμε ακόμα μια φορά. Το γέλιο κάνει καλό, αλλά τα πράγματα αρχίζουν να σοβαρεύουν. Ο Πίτερ κοίταξε με προσοχή την κάρτα μου, έριξε ένα βλέμμα στο τραπέζι όπου καθόμασταν, κοίταξε τριγύρω του, μίλησε σε μια από τις δυο σερβιτόρες και ήρθε στο τραπέζι μας. Οι συστάσεις ήταν περιττές. Ο Τζουζέπε απλώς τον κοιτούσε.

«Πως και διάλεξες το Κασρ Φαράφρα για να κρυφτείς;» τον ρώτησα, σπάζοντας την σιωπή των λίγων λεπτών. 
Ξαφνιάστηκε. Ήταν ίσως η τελευταία ερώτηση που περίμενε να ακούσει. 
«Η Σάρα κι εγώ είχαμε έρθει σε αυτό το ξενοδοχείο πέρσι το καλοκαίρι, για ένα συνέδριο της Αμάρνα». ,

Η φωνή του ήταν βραχνή από την κούραση. «Τζουζέπε, κι εσύ με την αρχαιολόγο εδώ, για μένα; Ελπίζω ότι μπορώ να σας έχω εμπιστοσύνη; Δεν μπορώ άλλο μόνος μου εδώ, και η επιστροφή μου στο Κάιρο δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν δεν έχω βοήθεια. Αν δεν μπορείς, αν δεν τα χαλάσεις όλα και με σκοτώσουν, ή αν είσαι μια έξυπνη γυναίκα δολοφόνος που ξεγέλασε την Στέλλα για να πάρει την διεύθυνση μου, αυτό δεν το ξέρω. Ούτε αν παρέσυρες τον Τζουζέπε. Δεν ξέρω αν ο Τζουζέπε είναι εδώ για λογαριασμό του Σαμπάτ για να με αποτελειώσει. Πρέπει όμως να το ρισκάρω. 

Είχε σφίξει τόσο πολύ τα χέρια του που οι αρθρώσεις των δαχτύλων του είχαν ασπρίσει. 
«Μπορείς να μας έχεις εμπιστοσύνη και να μη φοβάσαι», πετάχτηκε ο Τζουζέπε. 
«Τζουζέπε, πάντα σε εμπιστευόμουν, ακόμα και στις πιο τρελές δουλειές του Σαμπάτ», είπε ο Πίτερ.  
«Λοιπόν Πίτερ, είμαι αρχαιολόγος, η κάρτα μου στο πιστοποιεί και, απ’ ότι μου είπε η Στέλλα, με γνωρίζεις από τις δημοσιεύσεις μου. Άρα δεν είμαι καμία πονηρή δολοφόνος. Ο πατέρας σου έβαλε τον Κράκερ,  ή ο Κράκερ ανέλαβε την πρωτοβουλία, αυτό ακόμα δεν το έχω διευκρινίσει απόλυτα, να μου φέρουν να μελετήσω τον πάπυρο. Ο πάπυρος και τα στοιχεία που είχα με οδήγησαν στο σπίτι της Σάρας, όπου την βρήκα νεκρή. Εκεί βρήκα κι έναν δεύτερο πάπυρο, όπου και οι δυο έχουν αρχαιολογικό ενδιαφέρον και αποτελούν συνέχεια ο ένας του άλλου. Μετά μπλέχτηκα σε μια περίεργη υπόθεση απειλών και δολοφονιών. Πρέπει λοιπόν αυτή η ιστορία να λάβει ένα τέλος. Το Κέντρο Θεολογικών Ερευνών, η Εν Χριστό Αδελφότητα, η «Αμάρνα» και όλοι οι άνθρωποι που σχετίζονται με την υπόθεση πρέπει να μπουν σε μια σειρά και να δώσουν εξηγήσεις στην δικαιοσύνη. Που σταματά και που αρχίζει το αρχαιολογικό ενδιαφέρον και από πιο σημείο συνεχίζει η φονταμενταλιστή μαφιόζικη διάθεση στην υπόθεση; Ποιος είναι ο Έβδομος Γιος; Υπάρχει ή είναι κομμάτι μιας φαντασιόπληκτης αιρετικής ομάδας; Πως βρέθηκαν αυτοί οι πάπυροι στα χέρια σας; Γίνεται κάποια ανασκαφή ή τα πήρατε από κάποια ανασκαφή, ίσως παράνομη; Ερωτήματα πολλά που μόνο εσύ μπορείς να απαντήσεις. Συμφωνώ ότι είσαι σε αρκετά δύσκολη θέση. Δεν μπορείς να κρύβεσαι για πάντα και νομίζω ότι είμαι αρκετά σκληρή, αρκετά γρήγορη και αρκετά έξυπνη ώστε να τακτοποιήσω τα πράγματα, κι εσύ να σταματήσεις να κρύβεσαι. Δεν μπορώ να σου απαλύνω τον πόνο για τον χαμό της Σάρα, μπορώ όμως να σε πάω πίσω στο Κάιρο ή οπουδήποτε αλλού θελήσεις, στο πατρικό σου σπίτι στην Αλεξάνδρεια, δεν ξέρω, κάπου που θα μπορείς να ζεις άφοβα και με αξιοπρέπεια».  

Το σκέφτηκε για λίγο κουνώντας το κεφάλι του. Αισθάνθηκα σαν να βρισκόμουν μέσα σε μια γυάλα ερωτήσεων και αποριών. 
«Έχετε κλείσει δωμάτιο στο ξενοδοχείο;» ρώτησε ο Πίτερ.
«Ναι!», του απάντησα κοφτά.
«Θα μπορέσουμε λοιπόν να μιλήσουμε πιο άνετα δειπνώντας  αργά το απόγευμα και αφότου έχω σχολάσει από τη βάρδια  μου. Το εστιατόριο του ξενοδοχείου έχει από ελάχιστο ως καθόλου κόσμο, οπότε η ησυχία αυτή θα σας βοηθήσει να καταλάβετε και να λύσετε τις απορίες σας. 
«Ναι γιατί όχι. Ότι σε κάνει να αισθάνεσαι ασφάλεια και άνεση», απάντησα δίχως να το σκεφτώ και πολύ.
«Εντάξει λοιπόν, ραντεβού στις επτά στο εστιατόριο του ξενοδοχείου», είπε αποφασιστικά ο Πίτερ.

© 2016 Emmanuel G. Mavros


You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.