Πυρ στην Αλαμανα καιει φωτια στον Γοργοποταμο - Αθηνα 12/10/1944

0 Comments
ΑΝΤΙ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΟ "ΟΧΙ"... 

Έλα Αγάπη μου πιάσε το χέρι μου, να τραγουδήσουμε, σαν τις γυναίκες που μάζευαν το ρύζι από τις φυτείες της ιταλικής επαρχίας Terre d'Acqua. Έλα να σε πάρω αγκαλιά, για να τραγουδήσουμε για όλους αυτούς που δουλεύουν σε δύσκολες συνθήκες εργασίας μέσα στον καυτερό ήλιο, σε υπόγεια και φάμπρικες, για όλους αυτούς που το μόνο που ζητούν είναι ισότητα, αξιοκρατία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ελευθερία. Δίχως όπλα να βγούμε στους δρόμους να τραγουδήσουμε, να ερωτευτούμε και να δακρύσουμε, ίσως έτσι γίνει η αλήθεια μας το μοναδικό όπλο στα σχέδια τους. 

Una mattina mi son svegliato
O partigiano, portami via,
E se io muoio da partigiano,
E seppellire lassù in montagna,
E le genti che passeranno,
«È questo il fiore del partigiano»,
o bella, ciao! bella, ciao! bella, ciao, ciao, ciao!



---------------------------------------------------------

Εμπρός αδέρφια εμπρός
κι είναι μαζί μας ο λαός
στα πιο μεγάλα μας τα κατορθώματα
μες στις πέτρες και στα χώματα.

Μια σφαίρα - φωτιά είναι αρκετή για κάτι νεοφιλέλεδες του κώλου και εθνικιστές της κακιάς συμφοράς να την κοπανίσουν από κάθε γραμμή φωτιάς. Ο λόγος απλός... όπου υπάρχει εξουσία, όλοι αυτοί οι υποστηρικτές του σκοταδισμού και του μεσαιωνισμού, βρίσκονται πάντα υποστηρικτικά κοντά της και ο νοών νοείτο. Οι δωσίλογοι σε αυτή την χώρα συμπληρώνουν ένα μακρόσυρτο κατάλογο και οι από αυτούς νεκροί, τόμους βιβλίων. Το κακό του σήμερα το οφείλουμε σε αυτούς, στους αργίτες δοσίλογους, που πούλησαν ψυχές για μερικά εκατόδραχμα, πάτησαν επί πτωμάτων και πολιτικοποιήθηκαν ως "γνήσιοι Έλληνες".  

Η ημερομηνία της Απελευθέρωσης περνά απαρατήρητη... Παντού σιωπή!




Το παραπάνω τραγούδι, συγκινητικά ενδεικτικό αφιέρωμα, λόγο της ημέρας με την φωνή της μοναδικής Μαρίας Δημητριάδη (μας λείπεις...). 

Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που δεν γιορτάζει την απελευθέρωση της από τον σκοταδισμό και το μεσαιωνισμό τον απόπατων του ναζισμού, όχι ότι εξαλείφθηκε η Ευρώπη από δαύτους, αλλά έστω και τυπικά... Η χώρα μας αρνείται να γιορτάσει επίσημα εκείνη την ημέρα 12/10/1944. Προφανώς οι νοσταλγοί, δεν έγιναν ποτέ νοσταλγοί... ακόμα κυβερνούν! Απόδειξη: οι σημερινοί Έλληνες έδωσαν δύναμη στο ναζιστικό μόρφωμα που ακούει στο όνομα Χρυσή Αυγή, επισημοποιώντας έτσι την κοινοβουλευτική δικτατορία ως αντισυνταγματικό πολίτευμα. 

Η εβδομάδα από τις 12 έως τις 19 Οκτωβρίου 1944 ήταν μια από τις πιο σημαντικές στον 20ο αιώνα σε επίπεδο συμβολισμού αλλά και γεγονότων. Στις 12 Οκτωβρίου τα γερμανικά στρατεύματα ξεκινούν την αποχώρησή τους από την Αθήνα. Ο Γερμανός διοικητής Φέλμι προσπάθησε να προετοιμάσει το έδαφος για μια ομαλή έξοδο των γερμανικών στρατευμάτων διαρρέοντας ότι δεν θα υπάρξουν καταστροφές στην επαρχία κατά την αποχώρηση. Πρόλαβαν όμως οι Γερμανοί και εκτέλεσαν πατριώτες στο Δαφνί πριν φύγουν μαζί με κάποιους συνεργάτες διερμηνείς τους και πριν εγκαταστήσουν τους ανθρώπους τους σε θέσεις κλειδιά δήθεν αντιστασιακούς για την επόμενη μέρα της πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα και της τότε προσωρινής κυβέρνησης.

Όμως η προετοιμασία της αποχώρησης των Γερμανικών στρατευμάτων είχε ξεκινήσει πολύ πιο πριν. από τις 26 Αυγούστου του 1944 όπου πάρθηκε η απόφαση να αποχωρήσουν από την Ελλάδα τα στρατεύματα της Βέρμαχτ και να μεταβούν στη Γιουγκοσλαβία. Κατά την αποχώρησή τους από την Πελοπόννησο στις αρχές του Σεπτέμβρη, οι γερμανικές δυνάμεις κατέστρεψαν γέφυρες και σιδηροδρομικές γραμμές και άφησαν πολεμοφόδια και εξοπλισμό στους ταγματασφαλίτες, προσπαθώντας να υποθάλψουν την εμφύλια ένταση στην Ελλάδα.
Τα δωσίλογα στοιχεία και ιδιαίτερα τα υπολείμματα της κατοχικής χωροφυλακής και τα τάγματα ασφαλείας καθώς και πολιτών που τους υποστήριζαν, βρίσκονταν στο στόχαστρο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, από τότε και όσοι υποστηρικτές απέμειναν, μέχρι σήμερα.

Ο φόβος των Γερμανών πως η αποχώρησή τους δεν θα ήταν ευνοϊκή, άφησαν την χωροφυλακή μόνη επίσημη ένοπλη εξουσία στην πόλη. Η χωροφυλακή και τα τάγματα ασφαλείας μετά την απόρριψη της πρότασης του ΕΛΑΣ να παραδώσουν τον οπλισμό τους, ξεκίνα την επίθεσή του στις 9 Σεπτεμβρίου με αποτέλεσμα την Απελευθέρωση της Καλαμάτας και την οχύρωση 100-120 ταγματασφαλίτών υπό τη διοίκηση του ανθυπολοχαγού Νίκου Θεοφάνους και του νομάρχη Μεσσηνίας Δημήτριου Περρωτή στο Μελιγαλά, όπου υπήρχε ήδη εγκατεστημένη ισχυρή δύναμη 800 ταγματασφαλιτών, η οποία ενισχύθηκε με άλλους 100-120 που ήρθανε από το Κοπανάκι. Η ιστορική μάχη που ακολούθησε είναι γνωστή, ως Μάχη του Μελιγαλά με νικητή το ΕΑΜ. Να σημειώσω πως στο Κοπανάκι μέχρι το 1995 δεν κυκλοφορούσαν σε περίπτερα και ψιλικατζίδικα εφημερίδες του κεντροαριστερού και αριστερού πολιτικού χώρου. 

Η μάχη στο Μελιγαλά δεν είχε θύματα από τους αμυνόμενους, που κακώς αναγράφονται σε διάφορες ιστορίες των σχολικών βιβλίων. Θύματα είχαν μόνο οι επιτιθέμενοι του ΕΑΜ και δεν ήταν θύματα αλλά Ήρωες! 

Ήρωες, άπαρτα βουνά.
Ήρωες, με δώδεκα ζωές, 
κάστρα του Ολύμπου
και του Παρνασσού φαντάσματα, 
ήρωες μες στα χαλάσματα.

Οι Ήρωες... Που έφεραν την απελευθέρωση δεν αξίωσαν ποτέ τίποτα, παρά μόνο την δημοκρατία, την ισότητα, την δικαιοσύνη, τη αξιοκρατία, την ελευθερία και την κατάλυση του φασισμού (κάθε είδους αυταρχικού καθεστώτος), του σκοταδισμού και του Μεσαιωνισμού. 

Υποκλίνομαι στους αγώνες όλων των ανώνυμων αγωνιστών που έδωσαν το αίμα τους και τη ζωή τους για την ελευθερία, που οι γονείς μας, εμείς, ας ελπίσουμε όχι τα παιδιά μας, δεν τιμήσαμε! Και μόνο το νόημα της λέξης τα λέει όλα. Ήρωες: Άνθρωποι που επέλεξαν να θυσιαστούν για τα πιστεύω τους, και τα ιδανικά τους. Τιμή και μνήμη, όχι δόξα - δεν την χρειάζονται, είτε συμφωνεί κάποιος είτε διαφωνεί.
 Είστε για την ιστορία Αθάνατοι, προσωπικά σας ευχαριστώ... 

Επίσης ευχαριστώ θερμά τους τότε σχολικούς καθηγητές μου στο 49ο Λύκειο Αθηνών που μας δίδαξαν πολλά γι' αυτό το τραγούδι και το τραγουδούσαμε ως μια φωνή - οι περισσότεροι - σε κάθε εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, που ακόμα και τότε τα περισσότερα σχολεία δεν το γνώριζαν και ειδικά στις μέρες μας, δεν έχουν ιδέα για τα νοήματα που εκπέμπει αυτό το τραγούδι.  

Θάνατος, μαύρος αδερφός.
Θάνατος, θα γίνω αθάνατος, 
πυρ στην Αλαμάνα
καίει φωτιά στο Γοργοπόταμο.
Αέρας στις κορφές
μαύρο φεγγάρι στις καρδιές
έλα και πάρε μόνος σου τη λευτεριά
με τραγούδια, όπλα και σπαθιά.

Μας διέφευγε εδώ και χρόνια πως από το 1945 και μετά το χώμα που πατάμε, το χώμα που μας λερώνει, η γη που καλλιεργείται ελεύθερα από τους αγρότες, το λευτέρωσε ο Άρης! 


Άρη μη λυπάσαι εκεί που είσαι, κάποια μέρα θα επιστρέψουμε και θα φωνάξουμε ποτέ πια φασισμός και συντροφιά μας δεν θα 'ναι τα όπλα, μα οι γροθιές μας, οι πέτρες, οι ιδέες και τα ιδανικά μας για ισότητα, ελευθερία, δικαιοσύνη και... Ελευθερία! Να τραγουδάμε με μια φωνή τα λόγια του ποιητή... 

Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

-- Τάσος Λειβαδίτης 



Μουσική: Άκης Σμυρναίος (πραγμ. Γαληνός Κιοσόγλου)
Στίχοι: Νίκος Καρβούνης (παρατσούκλι Αστραπόγιαννος)

Καληνύχτα όπου και να σαι ότι κι αν κάνεις... 


© 2016 Emmanuel G. Mavros



You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.