ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΔΡΟΜΟΣ

0 Comments
Κι αν όλα γίνονται για ένα λόγο; Για κανέναν λόγο, απαντώ. Σιχαίνομαι τις φιλοσοφικές ερωταπαντήσεις στα προσωπικά αδιέξοδα. Ποιοι είμαστε, αλήθεια; Οι άνθρωποι, εννοώ. Πάλι αδιέξοδο. Στα μεγάλα σπαταλιόμαστε, τα μικρά προσπερνάμε. Τα καθημερινά. Την ουσία. Αγαπάμε τα μεγάλα. Τα λαμπερά. Τις φανφάρες. Σπαταλάμε λέξεις, που μάθαμε, που μας τις έμαθαν, για να ζητήσουμε. Για να εκφραστούμε. Για να πούμε ότι νιώσαμε κι εμείς. Παπαγαλίσαμε τα αισθήματα, τα γεννημένα από ανάγκη, μα όχι από αγάπη. Αντιγράψαμε ένα καλογραμμένο αισθηματικό σενάριο, το κάναμε πρόβα στη ζωή και μετά… Μετά αλλάζουμε κουστούμια, ανάλογα με τον παρτενέρ. Κανονίζουμε και τη δοσολογία των αισθημάτων, η εμπειρία το επιτρέπει. Δεν είναι απαραίτητο να εξαπατάμε τους άλλους. Μα είναι αναγκαίο να έχουμε εξαπατήσει τον εαυτό μας. Μονάχα στην περίπτωση που η περιφορά μας στη ζωή δεν έχει δόλο.

Πότε οι άνθρωποι γίναμε κουφάρια; Λείψανα και κακέκτυπα; Γεμίσαμε το στόμα μας από όμορφες λέξεις, μα ποτέ την καρδιά μας. Υπερβολή; Ίσως. Θα ήθελα να με διαψεύσουν εκείνοι οι δύο που κοιμούνται μαζί, αλλά χώρια. Που δεν έχουν τίποτα να ανταλλάξουν πέρα από τη διεκπεραίωση εκκρεμοτήτων. Που χαμογελούν και κοιτούν λοξά για να δουν αν έπεισαν. Που γεμίζουν το κρεβάτι τους γιατί δεν μπορούν να αντέξουν τη μοναξιά τους.

Λοξά κοιτάζω και εγώ, μη νομίζετε. Και λοξά περπατώ. Ρομαντική δεν είμαι, το παραδέχομαι. Την αλήθεια την προτιμώ χωρίς κόκκινες κορδέλες. Την πεπατημένη δεν την ακολουθώ. Ίσως, γιατί δεν πολυαγαπώ το θέατρο. Βαριέμαι να κάνω πρόβα. Ούτε στα οργανωμένα σχέδια, στη σωστή τοποθέτηση, στην επιτηδευμένη κίνηση πάνω στη σκηνή της ζωής είμαι καλή. Πώς το λένε. Δεν είμαι καλή μαθήτρια. Δεν τα πιάνω τα λεφτά μου. Δε θα τα φέρω στο ταμείο. Θα ρίξω την παραγωγή έξω.

Είμαι κορίτσι της πλατείας εγώ. Κάθομαι εκεί και παρατηρώ. Κάποτε γελάω, κάποτε μουτρώνω, κάποτε κουνάω το κεφάλι αποδοκιμαστικά. Φωνάζω. Νευριάζω. Γίνομαι ανυπόφορη. Όσο μπορώ. Καμιά φορά, φωνάζω περισσότερο για να πείσω ακόμη κι αυτόν, τον εαυτό μου. Ας πούμε ότι κάποτε μου επέτρεψα να ζήσω τη ζωή των άλλων. Αυτών πάνω στη σκηνή. Μόνο νοητά. Για να αφήσω ένα παραθυράκι σε μένα ανοιχτό, μήπως κάνω λάθος. Αν κάνω λάθος.

Όμως, ποτέ δε διαψεύστηκα μέχρι τώρα. Ακόμη και όταν όλοι προσπαθούσαν να με πείσουν, γιατί αυτοί πίστεψαν στην παράσταση που στήθηκε προς τιμή μου. Γιατί αυτοί πείστηκαν ότι εγώ περπατώ λοξά.

Κι εγώ; Θα συνεχίσω να περπατώ λοξά. Να φωνάζω, να νευριάζω, να γίνομαι η καρικατούρα του εαυτού μου. Να τσαλακώνομαι. Να θυμώνω. Να περπατώ ανάμεσα στα διαζώματα, αναζητώντας τη φωτεινή ένδειξη της εξόδου.

Η παράσταση από την αλήθεια της ζωής μία ΠΡΑΞΗ δρόμος. Εκεί, σε μια ρούγα, θα συναντηθούμε. Θα με καταλάβεις. Θα με ξεχωρίσεις.

* Ευχαριστώ τον κ. Εμμανουήλ Μαύρο για τη φιλοξενία στο blog του.

Ο υπογράφων

Alter Ego


You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.