ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: "Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ" - I

0 Comments


Διαβάζουμε από την Σελ. 147
"Ο Υιός του Νείλου" του Εμμανουήλ. Γ. Μαύρου
ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

Κοντοστάθηκα να κοιτώ την πλάτη του.

«Είναι άδικο! Πώς ένα εικοσάχρονο κορίτσι αποτέλεσε κίνδυνο, ώστε να το πληρώσει με την ίδια του τη ζωή; Ποιον απειλούσε; Τι απειλούσε; Εσύ, ως δασκάλα, θα ξέρεις καλά πως, όταν γεννήθηκε η γραφή, γεννήθηκε και η παρανάγνωση. Ο θείος λόγος του Κορανίου δεν απαιτεί από μας να αγαπήσουμε τους εχθρούς, αλλά ούτε και όσους δεν είναι εχθροί μας, διότι η αγάπη, η συμπάθεια και η αντιπάθεια είναι αισθήματα πέρα από τον έλεγχο του ατόμου. Αυτό που μπορεί και οφείλει να ελέγχει κάθε άνθρωπος είναι η συμπεριφορά του. Παροτρύνει τον άνθρωπο να συγκρατεί τον θυμό του και να συγχωρεί όσους του κάνουν κακό. Στην περίπτωση που επιμένει να δικαιωθεί, το δίκιο του δεν χάνεται. Αλλά όλα αυτά είναι θεωρίες… Η πραγματικότητα βρίσκεται εκεί έξω, σ’ ένα λεπτό ξύλινο λευκό φέρετρο. Για ποιους αποτελούσε κίνδυνο αυτό το παιδί; Από μικρή ήταν ατίθαση. Όμως η γλυκύτητα που έβγαζε σ’ έκανε να μην μπορείς να της αρνηθείς τίποτα. Ήθελε πάντα να εξερευνεί, διάβαζε το κάθε τι που της τραβούσε την περιέργεια. Από το Λύκειο άρχισε να αντιστέκεται στους νόμους του Ισλάμ. Είχαμε πρόβλημα με τους καθηγητές της εξαιτίας διαφόρων δημοσιεύσεων που έκανε στο διαδίκτυο. Εμείς δεν ήμασταν αυστηροί μαζί της. Κρατούσαμε τα καλά στοιχεία του Κορανίου και όχι τις επεξηγήσεις και τις διάφορες ερμηνείες των ιμάμηδων και των φανατικών, που ηθελημένα μετέτρεψαν μια θρησκεία σε εγκληματική οργάνωση. Λάτρευε την αιγυπτιακή αρχαιολογία. Δεν την εμπόδισα, αν και ήξερα πως η περιέργειά της θα την οδηγούσε σε αδιέξοδα μονοπάτια. Ενδιαφερόταν για τον δυτικό πολιτισμό. Πολλές ήταν οι φορές που αντιδρούσε στις ισλαμικές παραδόσεις, όμως δεν μπορούσα να την εμποδίσω. Τη ζωή δεν την κάνει η θρησκεία, αλλά ο άνθρωπος, κι έτσι την άφησα να κάνει τη ζωή της, να μαζέψει τη γνώση για την οποία διψούσε. Ξέρω πως, λόγω θέσης, είχα κι έχω πολλούς εχθρούς, αλλά τι φοβήθηκαν όλοι αυτοί από ένα εικοσάχρονο κορίτσι; Η Σάρα όλα τα αντιμετώπιζε μ’ ένα ελαφρύ χαμόγελο. Ίσως αυτό το χαμόγελο να ήταν επικίνδυνο. Ίσως η γνώση να είναι κίνδυνος. Άλλωστε, το νέο πάντα αποτελεί τον εχθρό του παλαιού και όχι τον διορθωτή του. Αν η Σάρα έπεσε θύμα κάποιων φανατικών φονταμενταλιστών, πάλι δεν υπάρχει εξήγηση. Πώς είναι δυνατόν δόγματα αιώνων να κινδυνεύουν από ένα εικοσάχρονο κορίτσι; Αλλά, ξέχασα… Ο φανατισμός δεν κάνει διακρίσεις. Κυρία δασκάλα, όταν η εξουσία αρχίζει να χάνει δυνάμεις και χρήμα, τότε δημιουργείται ο φόβος και επιστρατεύεται ο φανατισμός».

Δεν τον διέκοψα καθόλου. Στεκόμουν εκεί αμίλητη, δίχως να εκμεταλλευτώ τις παύσεις του. Αυτό που ζητούσα, μια ειλικρινή εξομολόγηση, το είχα. Όμως αυτό μόνο ζητούσα; Ο λόγος του με έκανε για μία ακόμα φορά να αναρωτηθώ για το πώς και το γιατί μπλέχτηκα σε αυτή την υπόθεση. Τι ήθελα να μάθω; Ψέλλισα για ακόμα μια φορά συλλυπητήρια και αποχώρησα από το γραφείο, αφήνοντας τον Αντέπ Σαρίχ στο ίδιο σημείο όπου τον είχα βρει: μπροστά στο παράθυρο, να κοιτάζει έξω στη φύση.


You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.