ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: "Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ" - II

0 Comments


Διαβάζουμε από την Σελ. 10
"Ο Υιός του Νείλου" του Εμμανουήλ. Γ. Μαύρου
ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

Άφησα με δυσκολία την παρόχθια λεωφόρο για να κλειστώ στα στενά προς το κέντρο της πόλης. Πως αντέχω ακόμα τόσο καιρό, απορώ με τον εαυτό μου. Κόσμος παντού άναρχα να περνά τον δρόμο, κορναρίσματα από τα σαραβαλάκια, επικίνδυνα αγοραία βανάκια των 12 ατόμων που ξεκινούν όποτε και όταν γεμίσουν, να λειτουργούν ως συγκοινωνίες και να κλείνουν τον δρόμο. Κατά μήκος του δρόμου Άχμετ Ουράμπι, αποφάσισα να σταματήσω και βγήκα από το αυτοκίνητο, για λίγο νερό και κολατσιό.

Όχι πολύ μακριά από τον Νείλο, η πόλη γινόταν πιο θορυβώδες. Το Μαντινάτ Αλ Μουχαντισίν, γνωστό για τα Οριεντάλ κλαμπ και όχι μόνο, με γυναίκες έτοιμες να προσφερθούν για λίγα δολάρια, κρυφά, διότι ο Αλλάχ του Κορανίου δεν θα το επέτρεπε ποτέ αυτό, ήταν η μόνη μου ευχαρίστηση για ένα απομονωμένο τσιγάρο. Οι άνδρες με κοιτούσαν περίεργα. Μια γυναίκα μόνη χωρίς μαντίλα, τσαντόρ ή μπούργκα, με τα μαλλιά ελεύθερα, το τιραντέ μπλουζάκι και το κοντό σορτς, αποτελούσα το χάζι τους, κι εκείνοι το εύθυμο διάλειμμά μου.



Διαβάζουμε από την Σελ. 17
"Ο Υιός του Νείλου" του Εμμανουήλ. Γ. Μαύρου
ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

Τράβηξε μια κάρτα και μου την άφησε πάνω στο γραφείο. Την κράτησα στα μάτια μου πολύ κοντά για να την διαβάσω. «Τζον Λι Κράκερ. Πρόεδρος της εν Χριστώ Αδελφότητος Αιγύπτου και Πάσης Αφρικής». Δεν πήγαινα συχνά στην περιοχή του Ζαμάλεκ, ενός μεγάλου νησιού μέσα στο Νείλο, με πολλά ξενοδοχεία και αρκετά μεγάλη χριστιανική κοινότητα. Μεγάλα εμπορικά κέντρα και πολλά κτίσματα στον έλεγχο της αδελφότητας. Όχι μόνο στη περιοχή του Ζαμάλεκ, αλλά στην ευρύτερη περιοχή του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας. Όμως τι να θέλει από εμένα αυτός ο τύπος; Ομολογώ πως η περιέργεια με κυρίεψε, έπρεπε όμως να παίξω σωστά το παιχνίδι.


Διαβάζουμε από την Σελ. 39
"Ο Υιός του Νείλου" του Εμμανουήλ. Γ. Μαύρου
ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

Με είχε πιάσει πονοκέφαλος με όλα αυτά. Μου ήρθε η επιθυμία για περίπατο. Έτσι κατέβηκα για μια βόλτα στο βραδινό Κάιρο. Όσο αχανές, σκονισμένο, πολύβουο και δύσοσμο ήταν την ημέρα τόσο απόλυτα γοητευτικό γινόταν τη νύχτα. Η μεγαλύτερη πόλη της Αφρικής και η «μητέρα του κόσμου» για τους Άραβες. Έφτασα στο Ζαχαροπλαστείο-καφέ Groppi στην πλατεία Ταλαάτ Χάρμπ. Μπορεί να μη σε κέρδιζε πλέον με τις γεύσεις του, αλλά σίγουρα έκλεβε την παράσταση με την αίσθηση περασμένων μεγαλείων που απέπνεε. Η απόλαυση ενός ιρλανδικού καφέ ήταν ό,τι έπρεπε για να με ηρεμήσει.



Διαβάζουμε από την Σελ. 50
"Ο Υιός του Νείλου" του Εμμανουήλ. Γ. Μαύρου
ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

Το όνομά του ήταν Τζουζέπε Ντάριο, Ιταλός. Είχε μετακομίσει στο Κάιρο από την Ρώμη πριν δυο χρόνια, έπειτα από ένα διαζύγιο το οποίο έμεινε ως ανάμνηση, όπως με πληροφόρησε στο ασανσέρ. Του είπα να πάμε στο La Bodega ένα ήσυχο μπαρ στη διασταύρωση των δρόμων Σαρία & Γιολιού, στην περιοχή του Ζαμάλεκ, για να αποφύγουμε τυχόν γνωστούς του. Καθώς προχωρούσαμε προς το αυτοκίνητό του αγόρασα την αγγλόφωνη εφημερίδα Egyptian Gazette.
Το La Bodega είναι ένα ξεχωριστό σημείο στην περιοχή του Ζαμάλεκ, αλλά και σε ολόκληρο το Κάιρο. Ένα γοητευτικό και σπάνιο μπαρ-ρεστοράν με θέα τον Νείλο που χρονολογείτε από τον περασμένο αιώνα. Διαθέτει ακόμη εβένινη μπάρα, όπου κάθονται όσοι θέλουν να απολαύσουν ποικιλίες και παγωμένες μπύρες, αλλά και αναπαυτικούς καναπέδες και ένα χαλαρό μπιστρό με έντονα γεωμετρικές λάμπες που φωτίζουν και διακοσμούν το χώρο, δημιουργώντας εναλλαγές χρωμάτων με την βοήθεια των τοιχογραφιών από χαλκό και πετρέλαιο που απεικονίζουν πότες του 1920.




You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.