9 ΣΧΕΔΙΑΣΜΑΤΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΣΕΝΑΡΙΟΥ: 5 - ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΕΥΕΤΡΕΥΟΝΤΕΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

0 Comments

ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΕΥΕΤΡΕΥΟΝΤΕΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ

5.1. Πρωταγωνιστής και Αντίπαλος.

Οι αποτελεσματικοί χαρακτήρες είναι τόσο σημαντικοί όσο αποτελεσματική είναι και η δομή ενός σεναρίου. Οι επιτυχείς ιστορίες απαιτούν τουλάχιστον έναν πρωταγωνιστή και έναν αντίπαλο:

5.1.1. Ο Πρωταγωνιστής.

Ο πρωταγωνιστής είναι ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας. Όπως ήδη έχουμε προαναφέρει, οδηγείται από ένα εσωτερικό και ένα εξωτερικό κίνητρο που φτάνουν σε επίλυση με το τέλος της ιστορίας.
Το εξωτερικό κίνητρο είναι ο στόχος του πρωταγωνιστή και φανερώνεται μέσω της φυσικής δράσης. Επιλύεται στο τέλος της ιστορίας όταν πετυχαίνει ο πρωταγωνιστής ή αποτυγχάνει στην επίτευξη του στόχου του. Στο σενάριο του Frank S. Nugent «The Searchers», ο στόχος του Ethan είναι να βρει την απαχθείσα ανιψιά του. Ένα ισχυρό εξωτερικό κίνητρο παρέχει στο σενάριο αξία και δυναμική συνέχεια.

Το εσωτερικό κίνητρο είναι η υποσυνείδητη ρωγμή στο χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Ως ρωγμές εμφανίζονται ο εγωισμός, η υπερηφάνεια, η ενοχή, και αναγκάζει τον πρωταγωνιστή να βλάψεί και εκείνους που φροντίζουν για αυτόν. Η ρωγμή αυτή υπάρχει λόγω κάποιου τραυματικού γεγονότος στο παρελθόν του πρωταγωνιστή. Ο σεναριογράφος Alvin Sargent στο έργο «Ordinary People» τοποθετεί τον Conrad να έχει συχνά μια λάθος ενοχή επειδή μια βάρκα σκότωσε τον αδερφό του, ατύχημα στο οποίο δεν ευθύνεται αυτός.

Η εσωτερική ιστορία επιλύεται όταν ο πρωταγωνιστής πραγματοποιεί ένα παραπάνω βήμα από τις εσωτερικές του δυνάμεις και υπερνικά την ρωγμή που τον βασανίζει. Το εσωτερικό κίνητρο προσθέτει βάθος στον χαρακτήρα και δημιουργεί την ζητούμενη θεματική δύναμη που πρέπει να έχει μια ιστορία. Αποτελεί το κλειδί ενός καλού σεναρίου.

Η εσωτερική ιστορία είναι το κλειδί στη δημιουργία ενός καλού σεναρίου.

Η τελική εξέλιξη είναι η διαδικασία από την οποία ο πρωταγωνιστής πραγματοποιεί και υπερνικά τη ρωγμή στο χαρακτήρα του. Όταν δηλαδή ένας χαρακτήρας εξελίσσεται, αλλάζει την άποψή του για τη ζωή και τον ίδιο. Αυτή η αλλαγή αναφέρεται συνήθως και ως «Τόξο της Προσωπικότητας».

Η εξέλιξη σε έναν χαρακτήρα μπορεί να μεταβιβαστεί στους θεατές από μια ηρωική πράξη, μερικές απλές λέξεις ή ακόμα και από μια λεπτή χειρονομία. Παραδείγματος χάριν, ο σεναριογράφος Bruce Joel Rubin στο έργο «Ghost» και ειδικότερα όταν το σενάριο βρισκόταν στο στάδιο της κάθαρσης ο SAM αναφέρει την φράση «Σ’ αγαπώ – I love you», είναι η στιγμή που μπόρεσε να την πει, παρά να αναφέρει την φράση «Ομοίως - ditto» που την χρησιμοποιούσε κατά τη διάρκεια του έργου. Αυτό αποτελεί μια εξέλιξη στο χαρακτήρα του. Μερικές φορές ένας χαρακτήρας μπορεί προφορικά να εκφράσει την εξέλιξη του, δια μέσου της επιθυμίας του, αλλά αυτό μπορεί να φανεί ηθικολογικό εάν δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα. Ένας αποτελεσματικός τρόπος για έναν πρωταγωνιστή να καταδείξει την εξέλιξη είναι με την επιλογή να υπερνικήσει τη ρωγμή του εσωτερικού του κόσμου παρά να επιτευχθεί η επιθυμία του.

Σε μερικές περιπτώσεις, η εξέλιξη για έναν χαρακτήρα μπορεί να είναι αρνητική παρά θετική. Παραδείγματος χάριν, στο έργο «The Godfather» σε σενάριο του Francis Ford Coppola, ο Michael εξελίσσεται με έναν καταστρεπτικό τρόπο.

5.1.2. Ο Αντίπαλος.

Ο αντίπαλος παρέχει τη σύγκρουση στην εξωτερική ιστορία παραπλανώντας τον πρωταγωνιστή από την επίτευξη του στόχου του. Ο χαρακτήρας πρέπει να είναι ένας ενεργός παράγων σε όλη την ιστορία. Ένα κοινό λάθος  που κάνουν τα σενάρια είναι να εισάγουν τον αντίπαλο και έπειτα να τον ξεχάσουν για ένα μεγάλο διάστημα.

Στις αστυνομικές ιστορίες, όπου ο αντίπαλος αποκαλύπτεται αργότερα, πρέπει να υπάρξει ένα μυστήριο πρώτα  παίρνοντας τη θέση του αντιπάλου έως ότου αποκαλυφθεί. Ένα κλασικό παράδειγμα μελέτης τέτοιου σεναρίου είναι το έργο «Chinatown».

Πρέπει να υπάρξει μόνο ένας αντίπαλος. Η κατοχή περισσότερων του ενός ίσως να καταστρέψει την αντίθεση και με αυτόν τον τρόπο, να αποδυναμώσει το έργο. Εάν η αντίθεση έχει να κάνει με μια ομάδα τότε αναγκαστικά στην ομάδα πρέπει να υπάρξει ένας καθορισμένος ηγέτης.

Το κλασσικό δράμα προσδιορίζει τρεις βασικές συγκρούσεις: άτομο ενάντια στο άτομο, άτομο ενάντια στη φύση, και άτομο ενάντια στον εαυτό του. Ο αντίπαλος, επομένως, μπορεί να λάβει πολλές μορφές:

Α). Άτομο ενάντια στο Άτομο - ο πιο κοινός αντίπαλος είναι ένα άλλο πρόσωπο. Αυτό πρέπει να δοθεί ρεαλιστικά. Ο χαρακτήρας πρέπει να είναι ισχυρός και αντάξιος της πρόκλησης. Εάν ο αντίπαλος είναι στερεότυπος, θα μειώσει την αξιοπιστία του πρωταγωνιστή. Επομένως:

Ο πρωταγωνιστής είναι μόνο τόσο καλός όσο ο αντίπαλος.

Μια προσέγγιση για την ανάπτυξη ενός αντάξιου αντιπάλου είναι να κατασταθεί πολύ παρόμοιος με τον πρωταγωνιστή. Και οι δύο πρέπει να αισθάνονται και να είναι καλά, και οι δύο πρέπει να έχουν ρωγμές στο χαρακτήρα τους, και οι δύο πρέπει να έχουν παρόμοιες επιθυμίες. Η διαφορά τους πρέπει να είναι στις ηθικές τους αξίες, το οποίο αποτελεί και το κλειδί στον προσδιορισμό τους.

Β). Άτομο ενάντια στη Φύση - ο αντίπαλος μπορεί επίσης να είναι ένα φυσικό στοιχείο. Αυτός ο τύπος του αντιπάλου τον συναντάμε συνήθως σε έργα επιβίωσης και καταστροφής όπου οι άνθρωποι πρέπει να υποστηρίξουν με τις φυσικές τους δυνάμεις όπως τυφώνες, χιονοθύελλες, κ.λ.π.

Αυτός ο τύπος του αντιπάλου μπορεί να μην είναι παρών για ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας, έτσι είναι χρήσιμο να εισαχθεί ένα πρόσωπο για να αντιταχθεί στον πρωταγωνιστή ενώ η μητέρα φύση προπαρασκευάζει την καταστροφή. Αυτός ο χαρακτήρας μπορεί είτε να προωθήσει είτε να αντιτάξει το φυσικό στοιχείο με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να συγκρούεται με τον πρωταγωνιστή.

Γ). Άτομο ενάντια στον εαυτό του - σπάνιες είναι οι περιπτώσεις  που ο αντίπαλος και ο πρωταγωνιστής είναι το ίδιο πρόσωπο. Εδώ, η ρωγμή στο χαρακτήρα μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που ν’ ανατρέψει και το εσωτερικό και το εξωτερικό κίνητρο. Συνεπώς, ο πρωταγωνιστής έχει ως χειρότερο εχθρό τον εαυτό του.

Αυτό δηλώνει τον αντί-ηρωισμό, όπου ο πρωταγωνιστής μολύνεται από προσωπικούς του δαίμονες όπου και τον οδηγούν σε μια καταστρεπτική συμπεριφορά. Ένα μεγάλο παράδειγμα είναι  ο Travis Bickle στο έργο «Taxi Driver».

5.1.3. Ενισχυτικοί Χαρακτήρες.

Τα καλά σενάρια στηρίζουν και τους ενισχυτικούς χαρακτήρες. Εκτός από το να προωθούν την ιστορία, χρησιμοποιούνται και για να επιτύχουν τους ακόλουθους τρόπους:

Καθορίζει τον πρωταγωνιστή, συνήθως μέσω των αντιπαραβαλλόμενων ηθικών αξιών. 

Καθιερώνει διάφορες απόψεις στην ιστορία (δηλ., την άποψη της σύγκρουσης, του θέματος, κ.λ.π.). 

Πολλοί σεναριογράφοι βρίσκουν χρήσιμο να δημιουργήσουν ενισχυτικούς χαρακτήρες με τον τρόπο των διαμετρικών αντιταγμένων ζευγαριών. Για παράδειγμα στο έργο, «The Godfather», ο Tom Hagan είναι ο ισορροπημένος, ενώ ο Sonny είναι ο εκρηκτικός, στο έργο «Star Wars», ο R2D2 είναι ο υπομονετικός, ενώ ο C3PO είναι ο αιώνιος σκεπτικιστής. Αυτά τα ζευγάρια όχι μόνο ολοκληρώνουν τους προαναφερθέντες στόχους, αλλά προσθέτουν και ροή στην ιστορία. Εδώ παραθέτω μερικούς βασικούς ενισχυτικούς χαρακτήρες για την επίτευξη ενός καλού σεναρίου:

Α). Ο Φίλος: Ο φίλος συμπληρώνει τον πρωταγωνιστή με διάφορους τρόπους. Κατ' αρχήν, μπορεί να έχει διαφορετικές συμπεριφορές, γνωρίσματα ή ηθικές αξίες, τα οποία να συμπληρώνουν τον πρωταγωνιστή μέσω των αντιθέσεων. Δεύτερον, ο φίλος είναι κάποιος ο οποίος ο πρωταγωνιστής μπορεί να εμπιστευτεί. Αυτό επιτρέπει στους θεατές να γνωρίσουν τα προηγούμενα γεγονότα και τα εσωτερικά συναισθήματα του πρωταγωνιστή. Τρίτον, ο φίλος έχει τον τρόπο να αποκαλύψει τη ρωγμή στο χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, για να αναπτυχθεί με αυτόν τον τρόπο το εσωτερικό κίνητρο της ιστορίας. Τέλος, ο φίλος μπορεί να βοηθήσει τον πρωταγωνιστή στην επίτευξη του στόχου του.

Προσοχή, ο φίλος δεν πρέπει να δημιουργήσει καλύτερο χαρακτήρα από τον πρωταγωνιστή. Αυτό μπορεί εύκολα να συμβεί επειδή ο πρωταγωνιστής καταπιάνεται με μια σημαντική ρωγμή του χαρακτήρα  του ενώ ο φίλος όχι. Ο φίλος είναι επίσης γνωστός ως σύμμαχος ή στενός φίλος.

Β). Αγάπη και Έρωτας: Το ενδιαφέρον για την αγάπη μπορεί να καθορίσει τον πρωταγωνιστή με τους ίδιους τρόπους όπως του φίλου, εντούτοις, αυτή η σχέση είναι πιο σύνθετη και αναπτυγμένη μέσω μιας δευτεροβάθμιας γραμμής στην ιστορία. Στις ιστορίες αγάπης, το ενδιαφέρον εναλλάσσεται μεταξύ της υποστήριξης του πρωταγωνιστή και της ύπαρξης στους αγωνιώδους σκοπούς του με το στόχο την κατάκτηση.

Γ). Ο Σύμβουλος: Ο σύμβουλος είναι αυτός που ενεργεί κυρίως ως δάσκαλος ή και «φύλακας» του πρωταγωνιστή. Δυνάμει αυτής της σχέσης, ο σύμβουλος είναι ο άμεσος όσον αφορά τον πρωταγωνιστή και καθορίζει τα πρότυπα τα οποία ο πρωταγωνιστής πρέπει να υπερνικήσει. Ο σύμβουλος μπορεί να είναι ευγενικός όπως η Hanna στο έργο «Flashdance » ή απαιτητικός όπως ο Mickey στο έργο «Rocky ». Ιδανικό θα ήταν να υπάρξει και η σύγκρουση μεταξύ του πρωταγωνιστή και του συμβούλου, για να βοηθηθεί ακόμα περισσότερο η ανάπτυξη της ιστορίας. Η σύγκρουση όμως αυτή δεν χρειάζεται να είναι έντονη και να οδηγηθεί σε διάλυση. Στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι αρκετά λεπτή και να φανερώνει μια δυσαρέσκεια από την πλευρά του πρωταγωνιστή ή του συμβούλου.

Δ). Ο Κατάσκοπος: Ο κατάσκοπος εμφανίζεται να είναι σύμμαχος του πρωταγωνιστή, αλλά αργότερα αποκαλύπτεται ότι εργάζεται για τον αντίπαλο. Στο θεατρικό έργο «Stalag 17» του Donald Bevan   & Edmund Trzcinski, τα POWs δείχνουν συγκλονισμένα όταν ανακαλύπτουν ότι ένας από τους βασικούς χειριστές της ομάδας ήταν ναζιστικός πληροφοριοδότης. Αν και το έργο «Stalag 17» είναι μια πολεμική θεατρική ιστορία που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τους Billy Wilder & Edwin Blum, ο κατάσκοπος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε υφολογικό στοιχειό.
Ο κατάσκοπος είναι ένας ραδιούργος χαρακτήρας λόγω των αλλαγών που περνά. Με την προσποίηση να είναι σύμμαχος, μπορεί να πείσει στο ότι αποτελεί έναν καλό χαρακτήρα του σεναρίου ενώ ταυτόχρονα να υποστηρίζει τον αντίπαλο και η συμμαχία να αποκαλύπτεται αρκετά αργότερα προς το τέλος της ιστορίας.

Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, ο κατάσκοπος μπορεί να εμφανιστεί ως ο αντίπαλος. Οι θεατές έμειναν έκπληκτοι όταν συνειδητοποίησαν τον ρόλο του Verbal KΕΣΩΤ στο έργο «The Usual Suspects», σε σενάριο του Christopher McQuarrie.

Ε). Δευτερεύοντες χαρακτήρες: Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες χρησιμοποιούνται για συγκεκριμένους λόγους στην ιστορία παρά για το κίνητρό τους. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μεταβιβάσουν πληροφορίες, να παρέχουν  χιούμορ ή ακόμα και βοήθεια, στην εξέλιξη της ιστορίας. Πρέπει να έχουν το ανάλογο ενδιαφέρον, αλλά ως χαρακτήρες να μην είναι πιο ισχυροί από τους κύριους χαρακτήρες.

5.2. Η Αποτελεσματικότητα του Χαρακτήρα.

Ο πρωταγωνιστής και οι υπόλοιποι βασικοί χαρακτήρες λειτουργούν έτσι ώστε να αναμείξουν τους θεατές στην ιστορία. Για να επιτευχθεί αυτό, οι χαρακτήρες πρέπει να είναι αξιόπιστοι και πραγματικοί.

Η ταύτιση του θεατή με τον πρωταγωνιστή πρέπει να γίνει αμέσως και να ενισχύεται σε όλο το σενάριο. Είναι σημαντικό να καθιερωθεί προτού αποκαλυφθεί η αρνητική πλευρά του πρωταγωνιστή, διαφορετικά ο θεατής δεν θα ανεχτεί τα ελαττώματά του. Υπάρχουν οι ακόλουθοι τρόποι για να ταυτιστούν οι βασικοί χαρακτήρες και ο πρωταγωνιστής με τον θεατή:

Α). Το Χιούμορ: στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και στο θέατρο ένα πρόσωπο, όπως στην πραγματική ζωή, με την αίσθηση του χιούμορ προσελκύει τους ανθρώπους. Το χιούμορ δεν πρέπει να εκβιάζεται αλλά να είναι αποτελεσματικό. Παραδείγματος χάριν, ένα φωτεινό ή άσχημο χαμόγελο λειτουργεί παράξενα στο θεατή. Στο σενάριο των David Newman & Robert Benton «Bonnie & Clyde», ο Clyde Barrow δεν ήταν ένας συμπαθητικός τύπος, αλλά με το χαμόγελό του γοήτευε τον θεατή.

Μερικές φορές ένας χαρακτήρας δεν σκοπεύει να είναι χιουμοριστικός, αλλά να έχει ένα αστείο γνώρισμα στη συμπεριφορά του. Παραδείγματος χάριν, στο σενάριο «My Darling Clementine» του Samuel G. Engel & Winston Miller, ο Wyatt Earp, κρατά τα τσιπ πόκερ πάνω από το καπέλο του.
Οι καλοσυνάτοι, γενναιόδωροι και αξιότιμοι χαρακτήρες, είναι τόσο ακαταμάχητοι στην οθόνη και στο σανίδι όσο είναι στην πραγματική ζωή.

Β). Η Δυναμικότητα: οι θεατές θαυμάζουν την ικανότητα να παρακολουθούν χαρακτήρες που να μπορούν να επηρεάσουν άλλους χαρακτήρες με την δυναμικότητά τους, εκπληρώνοντας κάποιο σκοπό.

Γ). Η Κακοτυχία – Αποτελεί έναν άλλο τρόπο για την ταύτιση του θεατή με τους χαρακτήρες και αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την δημιουργία της συμπόνιας ή της ανησυχίας. Αυτό εμφανίζεται όταν ένας  χαρακτήρας έχει μια κακοτυχία ή εκτίθεται σε μια επικίνδυνη κατάσταση. Στο σενάριο του Jeffrey Abrams «Regarding Henry», δημιουργείται μια ανησυχία στους θεατές για τον πρωταγωνιστή ο οποίος άθελά του βρέθηκε στη μέση διασταυρωμένων πυρών και χτυπήθηκε στο κεφάλι. Η συμπόνια και η ανησυχία είναι αποτελεσματικότερες όταν ο θεατής συμπαθεί ήδη το χαρακτήρα, αν και δεν αποτελεί βασική προϋπόθεση.

Σημειώστε ότι εάν ο πρωταγωνιστής σκοτώσει έναν άλλο χαρακτήρα, ιδιαίτερα στην αρχή του σεναρίου, θα το κάνει σκληρά για να ταυτιστούν μαζί του οι θεατές. Όμως για να κάνει κανείς μια τέτοια προσθήκη στο σενάριο πρέπει να έχει βρει και την σωστή αιτία που θα το προκαλέσει, διαφορετικά η βία θα απωθήσει τους θεατές από τον πρωταγωνιστή.

Ένα κοινό πρόβλημα που εντοπίζεται στα σενάρια είναι ότι οι χαρακτήρες, είναι είτε πάρα πολύ καλοί, είτε πάρα πολύ κακοί. Οι πιστευτοί χαρακτήρες είναι σύνθετα άτομα. Αυτό έχει να κάνει και με τον αντίπαλο καθώς επίσης και με τον πρωταγωνιστή. Οι ακόλουθες μεταβλητές συμβάλλουν στη δημιουργία του βάθους και της αξιοπιστίας των χαρακτήρων:

Α). Αξίες και πεποιθήσεις - ο ισχυρότερος τρόπος για να δημιουργηθεί  βάθος σ’ έναν χαρακτήρα είναι να του δοθεί μια συγκεκριμένη στάση ζωής, έτσι ώστε να έχει την ευκαιρία μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας, να καλλιεργήσει τις αξίες και τις πεποιθήσεις του για την ζωή.

Β) Γνωρίσματα προσωπικότητας - οι αποτελεσματικοί χαρακτήρες είναι μοναδικοί στα γνωρίσματα της προσωπικότητάς τους, τα οποία περιλαμβάνουν: συμπεριφορά, ομιλία, δεινότητα λόγου και εξωτερική εμφάνιση. Η συμπεριφορά έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή το μεγαλύτερο μέρος που μαθαίνει ο θεατής από έναν χαρακτήρα προέρχεται από τον τρόπο που ο χαρακτήρας ενεργεί και αντιδρά. Τα γνωρίσματα της προσωπικότητας θα ήταν καλό να παρουσιαστούν μέσω αισθητών τρόπων και κινήσεων παρά μέσα από το διάλογο.

Γ). Κρυμμένη πτυχή - ένας ρεαλιστικός χαρακτήρας θα έχει μια κρυμμένη πτυχή η οποία θα είναι διαφορετική από τα προβαλλόμενα χαρίσματά του. Αυτή η εσωτερική ζωή περιλαμβάνει ανεκπλήρωτα όνειρα, απογοητεύσεις και κρυμμένες επιθυμίες. Ο χαρακτήρας γνωρίζει αυτά τα ζητήματα αλλά προβάλλει μια διαφορετική εικόνα για να τα κρύψει. Η κρυμμένη πτυχή εμφανίζεται όταν ο χαρακτήρας έρθει σε αδιέξοδο, στην αντιμετώπιση ενός στόχου, κατά τη διάρκεια της ιστορίας.

Δ). Η ρωγμή στο χαρακτήρα - όπως προαναφέραμε, ο πρωταγωνιστής πρέπει να έχει μια ρωγμή στο χαρακτήρα του που να τον οδηγεί σε μια τερματική συμπεριφορά.

Ε). Οι Αντιθέσεις μέσα σε έναν χαρακτήρα - οι αντιθέσεις είναι βασικές σε οποιοδήποτε αφήγημα, δεδομένου ότι παραπέμπουν στη σύγκρουση και στην ένταση. Στην πραγματική ζωή, οι άνθρωποι έχουν μεικτά συναισθήματα για σημαντικά ζητήματα, τα οποία τους προκαλούν αμφιβολία και απογοήτευση. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στους χαρακτήρες ενός σεναρίου ενισχύοντας έτσι την πολυπλοκότητά τους. Οι αντιθέσεις βοηθούν στην συμπεριφορά ενός χαρακτήρα. Παραδείγματος χάριν, ένας φτωχός οικονομικά χαρακτήρας μπορεί να έχει την τάση ν’ αγοράζει πολύ ακριβές σοκολάτες, ενώ δεν έχει να φάει ψωμί.

ΣΤ). Αντιθέσεις μεταξύ των χαρακτήρων - οι αντιθέσεις μεταξύ των χαρακτήρων εξυπηρετούν δύο λειτουργίες. Αφενός καθορίσουν κάθε χαρακτήρα, και αφετέρου, αντιπροσωπεύουν διάφορες απόψεις μέσα στην ιστορία. Πολλοί είναι οι συγγραφείς που επιθυμούν να δημιουργήσουν συχνά διαμετρικά αντιταγμένους χαρακτήρες για να επιτύχουν αυτούς τους στόχους. Για παράδειγμα, ένας συναισθηματικός, αστικός χαρακτήρας μπορεί να έχει αντίστοιχα ένα χιουμοριστικό λόγο.

Ζ). Συμπεριφορά - οι χαρακτήρες πρέπει να ενεργούν και να αντιδρούν μέσα από τον διάλογο με απροσδόκητους τρόπους. Με άλλα λόγια, η συμπεριφορά πρέπει να είναι ακόμα πιο πιστευτή. Επιπλέον, η συμπεριφορά πρέπει να είναι σύμφωνη με τις πληροφορίες που έχει δώσει ο χαρακτήρας σε όλο το σενάριο. Οι συμπτώσεις θεωρητικά δεν είναι αποδεκτές.

Η). Όνομα και επάγγελμα - ένα όνομα μπορεί να υποδηλώνει ορισμένα χαρακτηριστικά. Τα βιβλία ονομάτων και ο τηλεφωνικός κατάλογος αποτελούν τις καλύτερες πηγές για την εύρεση συγκεκριμένων τύπων ονομάτων. Ενώ το επάγγελμα ενός χαρακτήρα πρέπει να συσχετίζεται με την ιστορία ή το θέμα.

5.3. Ανάπτυξη των Χαρακτήρων.
Οι πεπειραμένοι συγγραφείς παρατηρούν ότι μερικοί χαρακτήρες γράφουν το σενάριο από μόνοι τους. Είναι οι χαρακτήρες που κινούνται φυσικά από ένα σημείο πλοκών προς το επόμενο, φαινομενικά με λίγη προσπάθεια από το μέρος του συγγραφέα. Προφανώς, ο συγγραφέας καθοδηγεί τη διαδικασία, αλλά το συναίσθημα των χαρακτήρων κινείται μέσα από ένα σταθερό έλεγχο διότι γνωρίζουν ποιοι είναι και τι θέλουν. Η δράση και η αντίδραση λειτουργούν εύκολα στο χαρακτήρα, αποφεύγοντας έτσι την επινόηση. Οι ακόλουθες τεχνικές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αναπτύξουν ισχυρούς, αποτελεσματικούς χαρακτήρες.

Α.) Πηγές: Κατά την οικοδόμηση των δραματικών χαρακτήρων, αντλήστε στοιχεία από τον εαυτό σας και έπειτα από άλλους γύρου σας. Από αυτές τις πηγές παίρνετε τα γνωρίσματα ενός χαρακτήρα, τα κομμάτια της μνήμης, τις ελπίδες, τις αποτυχίες τους, τις ονειροπολήσεις και τις φαντασίες τους. Μην χρησιμοποιείτε ποτέ χαρακτήρες που δημιουργούνται από άλλους συγγραφείς ως πηγή. Αυτός ο δεύτερης γενεάς χαρακτήρας θα μεταλλαχθεί το πιθανότερο σε μια καρικατούρα.

Β). Βιογραφία χαρακτήρα: Το γράψιμο βιογραφικού ενός χαρακτήρα είναι χρήσιμο επειδή καθορίζει το χαρακτήρα από την άποψη των προσωπικών, επαγγελματικών και ιδιωτικών πτυχών της ζωής του. Βοηθά επίσης να καθορίσει τα γνωρίσματα της προσωπικότητας και της συμπεριφοράς, τα οποία έχουν τις ρίζες τους συχνά στο παρελθόν. Τα προηγούμενα γεγονότα ρίχνουν φως στον τρόπο με τον οποίο ο χαρακτήρας θα ενεργήσει και θα αντιδράσει σε μελλοντικές καταστάσεις που θα αναπτυχθούν όσο το σενάριο προχωρά. Για παράδειγμα, αν ένας χαρακτήρας έχει πληγωθεί από ένα επεισόδιο στο παρελθόν, μπορεί να πάρει το ρόλο του επιτιθέμενου εάν μια παρόμοια κατάσταση προκύψει στο μέλλον. Εναλλακτικά, εάν ο χαρακτήρας αποτραπεί να πάρει το ρόλο του επιτιθέμενου, μπορεί να δοκιμάσει να ξεπεράσει το επεισόδιο αυτό μέσω της ανάμνησης και να ενεργοποιήσει τους αμυντικούς μηχανισμούς του έτσι ώστε στο μέλλον να είναι πιο προσεκτικός. Η βιογραφία του  χαρακτήρα πρέπει να είναι συνοπτική, δίνοντας έμφαση στις σημαντικές μορφές και στιγμές της ζωή του.

Γ). Ανάπτυξη της σύγκρουσης: Ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι πρωτοεμφανιζόμενοι σεναριογράφοι είναι ότι οι σκηνές τις σύγκρουσης τείνουν να είναι μονότονες. Η σκηνή από σκηνή της συνεχής σύγκρουσης γίνεται κουραστική για ένα θεατή. Η χειρότερη περίπτωση σε ένα σενάριο, είναι ο ήρωας να εγκωμιάζεται συνεχώς και η ηρωίδα να είναι συνεχώς "δακρυσμένη." Οι σκηνές που έχουν αρκετή και συνεχή σύγκρουση, είναι οπτιμιστικές ή ακόμα και αστείες.
Για να αποφύγετε τη μείωση της δραστηριότητας ή τις προβλέψιμες σκηνές, πρέπει να πάτε ενάντια στην προσδοκία του θεατή με την σύνταξη μιας μοναδικής πλοκής με την οποία η σκηνή θα μπορούσε να ξετυλιχθεί. Η καλύτερη προσέγγιση είναι να χρησιμοποιηθεί η τεχνική της δράσης και της αντίδρασης για τους χαρακτήρες σε μια σκηνή, για να συμβάλλει σε μια επιτυχημένη ανάπτυξη του σεναρίου. Ο στόχος είναι να ανακαλυφθεί η συμπεριφορά ενός χαρακτήρα που θα είναι απροσδόκητη στο θεατή, όμως να έχει νόημα κάτω από τις περιστάσεις. Έτσι λοιπόν:

Η συμπεριφορά ενός χαρακτήρα πρέπει να είναι απροσδόκητη, όμως λογική.

Δ). Σχέσεις των χαρακτήρων: Αναφέραμε σε προηγούμενη ενότητα, το εσωτερικό κίνητρο του πρωταγωνιστή αναπτύσσεται μέσω των σχέσεών του με άλλους χαρακτήρες, όπως το ενδιαφέρον ενός φίλου ή ενός ερωτικού δεσμού. Η απάντηση των ακόλουθων ερωτήσεων θα βοηθήσουν να ξεκαθαρίσετε αυτές τις σχέσεις, γράφοντας ένα σενάριο:


  • Τι θέλουν οι χαρακτήρες ο ένας από τον άλλον;  
  • Πώς αισθάνονται πραγματικά ο ένας για τον άλλον;  
  • Τι μοιράζονται και τι κρύβουν ο ένας από τον άλλον;  
  • Ποια διαπροσωπικά παιχνίδια παίζουν;  


Ε) Η Χαρτογράφηση: Όλοι οι αρχικοί χαρακτήρες πρέπει να εμφανίζονται τακτικά σε όλο το σενάριο εκτός αν ένας χαρακτήρας πεθάνει. Ένας καλός τρόπος να καθοριστεί η κατάλληλη ανάπτυξη ενός χαρακτήρα είναι να σχεδιαστεί σκηνή – με - σκηνή η εμφάνιση ή η μη εμφάνιση του. Αυτό επιτυγχάνεται εύκολα με τη χρησιμοποίηση ενός υπολογισμού μέσω λογιστικού φύλλου (spreadsheet) ή μέσω  λειτουργίας σε έναν επεξεργαστή κειμένου, ή μπορείτε να κάνετε το διάγραμμά σας χρησιμοποιώντας μολύβι και χαρτί.

Ενδεικτικά κατά τη σύσταση του διαγράμματος, οι χαρακτήρες παρατίθενται κατά μήκος του κάθετου άξονα και οι σκηνές παρατίθενται κατά μήκος του οριζόντιου. Όποτε όπου ένας χαρακτήρας εμφανίζεται σε μια σκηνή, ένα "Χ" τοποθετείται στη στήλη σκηνής. Άλλα σύμβολα όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι το ("ε") για να δείξουν τα εμπόδια, το ("α") για να δείξουν τις αποκαλύψεις, κ.λ.π. Η χαρτογράφηση θα αποκαλύψει την τακτική εμφάνιση κάθε χαρακτήρα και το τόξο ανάπτυξης της ιστορίας.


Πάρτι
Έρωτας
Σύγκρουση
Καφές
στο Σπίτι
Χωρισμός
Ιάκωβος
X
X

ε
X
Ελένη
X
X


X
Θωμάς
X

X


Μαρία
X




Κατερίνα
X


X


Η χαρτογράφηση είναι ένα ισχυρό εργαλείο που μπορεί να προσαρμοστεί ανάλογα για να ικανοποιήσει τις ανάγκες κάθε σεναριογράφου. Παραδείγματος χάριν, το διάγραμμα μπορεί να οργανωθεί σε τμήματα που δείχνουν τις πράξεις και τα σημεία πλοκών. Αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να καθορίσετε εάν όλες οι δομικές απαιτήσεις έχουν καλυφθεί.

Επόμενο Σχεδίασμα:
9 ΣΧΕΔΙΑΣΜΑΤΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΣΕΝΑΡΙΟΥ: 6 - Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ

© Εμμανουήλ Γ. Μαύρος



You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.