"Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΛΩΝ": ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ...

0 Comments

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής της Μαρίας Βουζουνεράκη.



"Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΔΕΙΛΩΝ"
ISBN: 978-960-9585-71-2
σελ.: 64
ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

Αν ένας ποιητής μπορούσε να πει με ακρίβεια τι γράφει, γιατί γράφει και τι είναι αυτό που τον κάνει να γράφει, δεν θα έγραφε ποτέ είχε πει ο Βαλερύ. Κι εγώ τώρα δεν ξέρω να σας πω τι είναι ποίηση και πολύ περισσότερο δεν ξέρω να σας πω, σε τι μας βοηθάει η ποίηση και ποιος είναι ο σκοπός της.  Το μόνο που ξέρω και μπορώ να πω είναι ότι ο ποιητής, ή η ποιήτρια, είναι οι αφοσιωμένοι της ζωής.

Είτε τους γεμίζουν χαρά, είτε τους θλίβει η ζωή, είτε τους πάει στον ουρανό, είτε τους κατεβάζει στην κόλαση, αυτοί μένουν πάντα οι αφοσιωμένοι της ποίησης. Τη μυστήρια αγάπη τους για τη ζωή, δεν έχουν άλλον τρόπο να την εκφράσουν: γράφουν ποιήματα. Νομίζω ότι προσπαθούν να εκφράσουν αυτό που κρύβει η ζωή τους. Όπως ο έρωτας κρύβει αυτό που μας κάνει ερωτευμένους.
Η ποίηση λοιπόν είναι πράξη ερωτική; Ή μήπως πράξη απόγνωσης; Ή μήπως και τα δύο;  Μαγεία; Απόδραση; Διαφυγή; Απλή εκτόνωση; Το βαλς δυο ερωτευμένων πάνω στο σκοινί του σχοινοβάτη; Τι είναι επιτέλους αυτό το μαγικό που λέγεται ποίηση που όταν κοινωνείται χαρίζει τόση συγκίνηση;

Το μόνο πράγμα που ξέρω να σας πω για την ποίηση είναι πως: Η ποίηση δεν έχει θέση σε επιστημονικές διατριβές, αλλά σε προσωπικές συντριβές. Δεν έχει λογικό νόημα, αλλά συναισθηματικό βίωμα. Από καμία λογική δεν μπορεί να προκύψει συναίσθημα, αλλά αντίθετα από το συναίσθημα προκύπτει η ίδια η λογική. Και το συναίσθημα παιδαγωγείται. Κοινωνικοποιείται. Η ποίηση δεν αφορά "αντικειμενικές δραστηριότητες", αλλά από την ανάγνωσή της πηγάζουν ατομικές, υποκειμενικές σκέψεις».

Η ποίηση είναι τα μέσα της έναρθρης γλώσσας με τα οποία οι  ποιητές προσπαθούν να απεικονίσουν ό,τι στα σκοτεινά επιχειρούν να εκφράσουν τα δάκρυα…

"Δεν ήρθα να σε βρω
Ούτε θα ΄ρθω ποτέ
Δεν θέλω να δω τα μάτια σου
να διαβάσω την πίκρα σου
να ακούσω το θλιμμένο σου γέλιο.
Όλα θα μαρτυρούν απογοήτευση."

"Όταν πέφτει η αυλαία
έρχεται γοργά η ευτυχία.
Μ΄ ακουμπάει απαλά
κλείνω τα μάτια
φεύγει τόσο γρήγορα, είναι όμως γλυκιά.
Είμαι όμως άνθρωπος, οι άνθρωποι πονούν
Μα μένει κάτι : «ενθάδε κείται η ανάμνηση»."

"«έξω από σένα δεν είμαι τίποτα»
Την ώρα αυτή που δεν έχω λόγια
τα ουράνια δάκρυα, ξανά
χτυπάνε την ψυχή σου."

Η ποίηση είναι η αλήθεια της ψυχής…

"τα μάτια σου, πετράδια νύχτας
έστελναν μηνύματα σε όλο μου το είναι.
Είσαι μια απρόσμενη ευτυχία
που τρυπάει το κορμί μου
και λεηλατεί κάθε του κύτταρο."

"Ακούω το γέλιο σου, βροντερό
αντηχεί στη μοναξιά μου.
Γιατί αργείς να γυρίσεις
γιατί με αφήνεις έρημη
τώρα, ειδικά τώρα."

"Φεύγετε και παίρνετε κομμάτια της ζωής μου
κομμάτια της αναπνοής μου.
Μείνετε πάντα σε μένα, φαντάσματα του παρελθόντος
μορφές μου αγαπημένες."

Η ποίηση είναι αναβαθμός και πτώση,

"Άσε με να σου δείξω εγώ
να δεις πως νιώθω.
Τότε θα πρέπει να κλάψεις
θα έχει καλυφθεί.
Άσε με τώρα, θα σε ελευθερώσω"

Αυτή είναι η ποίηση της Μαρίας Βουζουνεράκη,  της ποιήτριας, του ανθρώπου…

Της ταξιδεύτριας μιας σπουδαίας και προδομένης γενιάς, στην οποία ανήκω κι εγώ.
Στις μέρες μας το χάσμα ανάμεσα στον ποιητή και τον αναγνώστη βαθαίνει, και καθώς η ποίηση συρρικνώνεται σ’ ένα «κλειστό σύμπαν» η ποίηση της Μαρίας, καταφέρνει να κρατά την επαφή της με τον αναγνώστη ως πνευματική κατηγορία, με αποτέλεσμα η ποίηση να κρατά το κύρος που της αξίζει. Και αυτό είναι το θετικό… Ο μεστός λόγος της Μαρίας δημιουργεί μια ποίηση που εκθέτει την κοινωνία παρουσιάζοντας το πραγματικό της πρόσωπο, το πρόσωπο του παραλογισμού, μιας κοινωνίας που εθελοτυφλεί στον έρωτα, σκοτώνει την αγάπη και περιθωριοποιεί τους ποιητές. Τούτη η ευθύνη για αυτή την περιθωριοποίηση βαρύνει περισσότερο την κοινωνία παρά τους ποιητές, γιατί η κοινωνία εξόρισε τους ποιητές πριν οι ίδιοι εξορίσουν τους εαυτούς του, όπως εύστοχα είχε επισημάνει ο Σεφέρης.

Η Μαρία Βουζουνεράκη πετυχαίνει να γίνει αιρετική και να επιβληθεί με την ποίησή της στην κοινωνία. Σε αυτή την κοινωνία που έχασε την ταυτότητά της και δύσκολα θα την ξαναβρεί, γιατί αρνείται να ακούσει ένα ποιητή ή έναν μυθιστοριογράφο.  Αφήνεται στο εύκολο, στο φτηνό, σε εκφράσεις που υποδουλώνουν την σκέψη και την έκφραση καταστρέφοντας τον αυθορμητισμό. Και η Μαρία επιβάλλεται σε αυτή την πανζουρλιστική κοινωνία απλά…

Η γλώσσα της είναι απλή και ειλικρινής. Σφιχτή, σύντομη, προφορική κι απέριττη. Απορρίπτει κάθε στολίδι. Κυριαρχούν τα βασικά μέρη του λόγου, ουσιαστικά, ρήματα κι επιρρήματα.  Οι κάποιες επαναλήψεις, ο ρυθμός, όλα υποτάσσονται στο στίχο ενισχύοντας τον ιδιότυπο -μελαγχολικό- λυρισμό της ποιητικής της.

"Δε θέλω να γυρίσω πίσω το χρόνο
κράτησα τους ρυθμούς σου
κράτησα τους ψιθύρους, τις κραυγές σου.
Κράτησα τη νύχτα, τον έρωτα."

Αν και δεν είμαι φιλόλογος τόνισα κάποια φιλολογικά στοιχεία που η ποίηση της Μαρίας Βουζουνεράκη ξεχωρίζει, κρατώντας τα μάτια της ψυχής, ως δημιουργός και καλλιτέχνης…
Η Μαρία μας, αξιοποιεί δημιουργικά όλη τη λογοτεχνική παράδοση (πολιτική, κοινωνική και υπαρξιακή ποίηση). Δεν αντιγράφει, ούτε μιμείται, παρά τις εμφανείς επιρροές. Εκμεταλλεύεται την εκφραστική ελευθερία που έφεραν οι λογοτέχνες που επέδρασαν καταλυτικά για τη δική της -υπό διαμόρφωση- ποιητική ταυτότητα.

Τούτη η ταυτότητα οδηγείται δε σε μια αναγεννησιακή Ιθάκη που βλέπει μπρος τον δρόμο της αλήθειας και ο δρόμος της αλήθειας δεν είναι άλλος από την αναζήτηση της ελευθερίας. Η καβαφική Ιθάκη που τόσο εύστοχα ο Αλεξανδρινός ποιητής παρουσίασε στον κόσμο, στην Μαρία μετατρέπεται σε οδό λύτρωσης και ελευθερίας μιλώντας για την αλήθεια χλευάζοντας εντέχνως την κοινωνική πραγματικότητα. Η Μαρία μας υπερνικά τον καβαφικό δρόμο και μας μιλά με λόγια απλά για τον ψυχικό εαυτό.

Τα τελευταία λόγια μαρτυρούν τα πάντα και ο καθείς από εμάς αφήνεται στα πολλαπλά νοήματα τους:

"Οι άνθρωποι χαράζουν μια ευθεία γραμμή
και ονειρεύονται μια Ιθάκη.
Βαδίζουν σ’ ένα μονοπάτι που ονομάζουν ασφαλές
και δεν νοιάζονται αν ο χρόνος το σκεπάζει με φύλλα.

Φοβούνται.
Μετά, φτιάχνουν ένα άλλοθι να δικαιολογήσει τον φόβο τους.
Προσπερνούν τα όνειρά τους κάθε μέρα.
Ανακατεύουν τα ζάρια στην τσόχα της ζωής τους.
Στρέφουν το βλέμμα στον ήλιο, μα σκεπάζουν
τα μάτια με τη χούφτα τους."

©Εμμανουήλ Γ. Μαύρος 


You may also like

No comments:

Note: Only a member of this blog may post a comment.